Zwangerschap in het buitenland – Deel 1

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, stond mijn leven even stil en daarna meteen op zijn kop. Vanuit het diepst van mijn hart voelde ik, dat ik dit kindje zo graag wilde houden. No matter what, ik ging voor dit kindje. Wij gingen samen voor dit kindje, dit wondertje in mijn buik.

Vanaf het eerste moment spookte er ontzettend veel door mijn hoofd. Zowel praktische zaken als ‘Hoe krijg ik een afspraak bij de gynaecoloog?’ tot aan irrationale vragen zoals ‘Wat zouden familie en vrienden hiervan vinden?’. Om orde te scheppen in mijn hoofd, heb ik destijds alle vragen die door mijn hoofd spookte opgeschreven. Het belangrijkste was om er 100% zeker van te zijn dat ik echt zwanger was.

Zo had ik na de uitslag van de positieve test meteen contact opgenomen met een receptionist van de dokterspraktijk in mijn buurt. Ik had zijn contactgegevens, omdat hij Engels sprak en aangaf dat hij mij graag wilde helpen mocht ik ooit een afspraak moeten maken. Ik vertelde hem heel eerlijk wat we hadden ondervonden en dat ik graag een afspraak met een gynaecoloog wilden. Hij zorgde ervoor dat een paar dagen later iemand mij belde om een afspraak te maken. De vrouw aan de telefoon stelde mij enkele simpele vragen en de vraag die mij het meeste is bijgebleven was of ik het kindje wel wilden houden. Ik vond het nogal een shockerende vraag, maar begrijp nu ook dat er genoeg gevallen zijn waarin vrouwen een zwangerschap graag willen afbreken. Ik beantwoorde haar vragen en de vrouw gaf mij een afspraak voor wanneer ik ongeveer 8 weken zwanger zou zijn. Dat betekende dus nog minstens 3 weken wachten…

Na lang wachten hadden we eindelijk ons allereerste gesprek met de gynaecoloog. Daar zaten we dan met zijn tweeën. Ik was ontzettend opgelucht toen bleek dat de gynaecoloog Engels sprak, zodat het voor mij makkelijker communiceren was. We beantwoordde netjes alle vragen van de gynaecoloog en ik kon met alle vertrouwen mijn vragen aan haar stellen. De gynaecoloog plande een nieuwe afspraak voor de 12 weken echo in. We bedankte haar hartelijk en verlieten de ruimte. Eenmaal buiten keken wij elkaar bedenkelijk aan. ‘Ze heeft helemaal niet gecheckt of ik wel echt zwanger ben?!’ zei ik tegen hem. De gynaecoloog had geen test uitgevoerd om er 100% zeker van te zijn dat ik ook daadwerkelijk zwanger was. Ik had zo gehoopt op bevestiging, maar die had ik niet gekregen. Nu moest ik nog 4 weken wachten voordat ik daadwerkelijk een echo kreeg. Dat is in Nederland wel anders toch, dacht ik nog.

Doordat we geen 100% bevestiging hadden gekregen, besloten we om het nog even stil te houden voor familie en vrienden en om te wachten op de 12 weken echo. Het voelde gek om te bedenken dat ik zwanger was. Het voelde zo onwerkelijk. Ik kon niet wachten op de 12 weken echo van de publieke gynaecoloog. Daarom koos ik ervoor om via mijn privé verzekering, die ik had vanuit mijn werk, een afspraak te maken bij een privé gynaecoloog. Hier kon ik vrij snel terecht en maakte ze wel een echo waardoor ik toch rond de 9/10 weken wist dat ik ook daadwerkelijk zwanger was. Daar was de opluchting, de bevestiging en tegelijkertijd ook de vraag ‘Hoe gaan we dit allemaal doen?”.

Ik moet eerlijk zijn dat ik in het begin niet zeker wist of dit wel het goede moment was om een kindje te krijgen. Ik was niet samen met de vader van het kindje. We hielden van elkaar, maar onze relatie was allesbehalve stabiel. Ik had een appartementje voor mijzelf, maar konden we hier wel met zijn drieën wonen? De vader had geen werk. Financieel had hij het totaal niet op orde en was hij deels afhankelijk van mijn hulp. Kon hij in deze situatie wel voor een kindje zorgen?

Allerlei vragen spookte door mijn hoofd maar een ding wist ik zeker, dit kindje komt er. Ik was oud genoeg en kon het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te halen. Ik herinner mij nog dat ik altijd riep ‘Als ik nu zwanger zou worden, dan zou ik het houden!’. Dat voelde ik zo sterk en ergens wist ik gewoon het moet en zal goed komen. Al was ik wel ontzettend bang voor de reactie van familie en vrienden, wat zouden zij vinden van mijn onverwachte zwangerschap? Hoe ik mijn zwangerschap aankondigden en hoe de reacties waren lees je in mijn vorige blog “Het nieuws: Ik ben zwanger, VERRASSING!”.

Na het nieuws naar buiten te hebben gebracht, was het tijd om ons voor te bereiden op alles wat komen zou gaan. Ondertussen groeide mijn buik lekker door. De 12 weken echo hadden we inmiddels ook bij de publieke gynaecoloog gehad en ons kindje groeide goed en was gezond. Zwanger zijn in het buitenland, een land met een andere cultuur, met een andere taal. Alsof de eerste keer zwanger zijn al niet spannend en nieuw genoeg was, besloot ik om mijn zwangerschap te doorlopen in Spanje. Hoe ik dat heb aangepakt en ervaren, vertel ik je in mijn volgende blog.