Het nieuws: Ik ben zwanger, VERRASSING!

Nadat we de eerste echo, dat is de 12 weken echo in Spanje, hadden gehad en wij er 100% zeker van waren dat er een wondertje in mijn buik groeide, was het tijd om dit bekend te maken aan onze familie en vrienden. Aan de gehele buitenwereld. We konden dit bijzonder mooie en grote nieuws niet zomaar even vertellen via de telefoon, dus we hadden een plan nodig.

Ik heb heel lang moeten nadenken over hoe ik dit aan mijn ouders, vriendinnen en familie ging vertellen. Ik was ontzettend bang voor de reacties die zouden volgen. Ik was op dat moment niet samen met de vader, onze relatie was gecompliceerd en de zwangerschap was totaal niet gepland. Ik wilde hoe dan ook dit bijzonder mooie nieuws op een leuke, creatieve en speelse manier brengen, om te laten zien dat we blij waren met deze verrassing. Blij met het wondertje in mijn buik en dat we samen kozen om hiervoor te gaan.

Mijn ouders, zus, broertje en oma ontvingen allemaal een pakketje met een wijntje, iets lekkers en een kadootje erin. Ik had de toenmalige vriendin van mijn broertje gevraagd om mij te helpen al die pakketjes te maken en bij ze af te leveren. Aan het pakketje hing een kaartje waar een gedichtje op stond, waarin enkele letters zaten die samen een code vormde. Met deze code konden ze via Google Meet ons bellen. Wanneer ze ons aan de lijn hadden, mochten ze het pakketje openmaken en natuurlijk ook het kadootje. Voor mijn zus, broertje en oma had ik flessenpost. Een klein buisje, met daarin een papiertje dat ze tante, oom en super oma werden. Voor mijn ouders had ik een doosje met daarin een hart en de tekst “Er klopt een hartje in mij. Jullie worden opa en oma.”

Voor mijn vriendinnen maakte ik een quiz met daarin allemaal vragen die iets te maken hadden met ‘baby’. In elke vraag zat die hint verstopt. Daarnaast hadden ze ook een kaartje van mij thuis gestuurd gekregen. Het was het antwoord op de laatste vraag en ze mochten deze pas openmaken aan het einde van de quiz. Op het kaartje stond “Hoera, jij wordt tante!”.

Ik had alles uitgedacht en er mijn ziel en zaligheid in gegooid om het allemaal te regelen en te maken. Toen was het zover, het nieuws was naar buiten gebracht en de reacties kwamen keihard binnen. Ik kreeg reacties zoals: ‘Ik hoop dat je een grap maakt, dit is niet echt toch?’, ‘Ik weet niet of je hier nu zo blij mee moet zijn’, ‘Hoe ga je dit voor je zien met een baby in zo’n klein appartementje zonder tuin’ en “Ben je wel blij of wil alleen hij het graag houden?”. Ik had deze reacties wel verwacht en aan zien komen. Ze daadwerkelijk horen, van de mensen waarvan je het meeste houdt, dat was even slikken. Dat heeft mij toentertijd ontzettend hard geraakt en tot aan de dag van vandaag doet dat mij nog pijn. Gelukkig waren er ook mensen die wel enthousiast reageerde, maar helaas overheerste de negatieve reacties.

Gelukkig was daar ook nog Michel’s familie, die op een totaal andere manier reageerde op ons bijzonder mooie nieuws. Michel had geen plan gemaakt toen hij het zijn moeder, oma en de rest van zijn familie en vrienden vertelde. Het liefst wilde hij het zijn moeder en oma persoonlijk vertellen als hij in Cuba was, maar aangezien de onzekerheid over de reis besloot hij dit toch niet te doen. Op een avond was hij met zijn moeder aan het bellen en toen kon hij het opeens niet meer voor zich houden. Hij keek mij vragend aan ‘Mag ik het vertellen Danique?” en ik knikte naar hem. Uit het niets zei hij tegen zijn moeder dat ze iedereen bij elkaar moest verzamelen omdat hij iets belangrijks te vertellen had. Met de manier waarop hij het aan zijn moeder vroeg, vol enthousiasme en met een grote glimlach, wist zijn moeder het al en riep meteen een baby? “Michel krijgen jullie een baby?”. Michel knikte en zijn moeder schreeuwde het uit van blijdschap. Vol verwondering en vol liefde, haar reactie was priceless! Ook de rest van Michel’s familie was meteen enthousiast. De warmte die ik toen voelde, voel ik nu nog wanneer ik eraan terug denk. Dat maakt mij zo blij!

Zo zie je maar weer dat iedereen anders kan reageren op hetzelfde nieuws. Ik had het van mijn kant heel graag anders willen ervaren, maar helaas is dat niet meer terug te draaien. Na het moment supreme heb ik met de meeste mensen nog even rustig over het onverwachte nieuws kunnen praten. Ik heb ze de ruimte en tijd gegeven om het even te laten bezinken.

Nu onze oudste dochter alweer bijna 3 jaar wordt (3 jaar alweer, wat vliegt de tijd), zie ik alleen nog maar hoe mega trots mijn ouders, mijn familie en vriendinnen zijn. Hoe ontzettend blij en enthousiast ze zijn met de komst van onze twee prachtige meiden. Hun kleinkinderen, hun nichtjes, hun kleine Spaanse vriendinnetjes. Het is fijn om te zien hoe ze hun nieuwe titels met trots dragen. Hopelijk kan ik ook snel mijn titel als Mama alleen nog maar vol trots dragen en zullen de wonden die de reacties hebben achterlaten mooie littekens worden.