Mijn ultimate love story of toch niet? – The ugly truth

In mijn vorige blogpost heb ik met jullie gedeeld hoe Michel en ik elkaar hebben ontmoet, hoe die eerste dagen waren en hoe dat voelde. Wie mij een beetje kent, weet dat Michel en ik inmiddels samen wonen en twee dochtertjes hebben. Dit klinkt misschien als een geslaagd liefdesverhaal, maar vandaag ga ik iets heel persoonlijks met jullie delen wat ons liefdesverhaal in een ander daglicht zet. Namelijk the ugly truth!

Voordat ik jullie meeneem in the ugly truth van mijn relatie wil ik allereerst laten weten dat dit mijn verhaal, mijn ervaring en mijn keuze is. Ik deel in al mijn open en eerlijkheid mijn verhaal vanuit het diepst van mijn hart. Niet vol haat, woede of wraak, maar vanuit heel veel liefde. Ik vind het belangrijk om het te delen omdat ik mij niet meer wil verstoppen en niet meer wil schamen voor wat mij is overkomen. Het delen van mijn verhaal is een eerste stap in mijn helingsproces. Ik begrijp dat wat ik ga delen sommige kan triggeren of als schokkend kan worden ervaren en dat men duidelijk een andere mening zal hebben. Weet dat iedereen zijn eigen mening mag hebben, dat is helemaal oké, maar laten we elkaar wel met respect blijven behandelen.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. In de eerste jaren van onze relatie was mijn vriend altijd met méér dan een vrouw. Ik herinner mij nog dat hij in Cuba zei “I’m not like that, I don’t play games’. Echter werd het tegendeel bewezen. Spelletjes spelen, liegen, bedriegen, hij kon het als de beste. Niet alleen naar mij toe, ook naar anderen. Het was niet een keer, maar meerdere keren, meerdere maanden achter elkaar. Keer op keer probeerde ik hem opnieuw te vertrouwen. Zo blind als de liefde je kan maken. Al die jaren vroeg ik mij maar één ding af. Waarom ik? Waarom moest mij dit nu weer overkomen? Waarom moest hij mij zoveel pijn doen?

Nu, na jaren van verdriet en hartzeer, begrijp ik eindelijk dat dit alles nooit iets met mij te maken had. Ook al kreeg ik elke keer weer de rompslomp naar mijn hoofd geslingerd, omdat ik zijn zwakke plek ben. Hier had ik nooit om gevraagd en wilde ik niets van weten, maar ik had er mee te dealen. Toch was dit niet mijn gevecht, dit was zijn gevecht met zichzelf. Hij verloor telkens weer zijn eigen strijd. Hij deed dit al vóór mijn tijd, hij deed het toen hij samen was met mij. Hij stond al die jaren in overlevingsmodus. Ik wist wel hoe het werkte, de vooroordelen die de rondte gaan over latino’s, in ieder stadje een ander schatje. Ik zag de berichtjes naar andere vrouwen ook wel, maar geloofde altijd zijn verhaal. Hij liet mij altijd bijzonder en speciaal voelen en ik geloofde dat hij voor mij had gekozen. Niet wetende dat hij buiten de deur altijd opzoek was naar meer bevestiging, meer zekerheid. Hoe vaak hij na een fijne tijd met iemand, weer werd achtergelaten en alleen overbleef in een land waaruit hij niet kon vluchten. Mensen zullen zeggen dat hij misbruik maakte van de situatie, maar laat ik je eraan herinneren dat dit misbruik vaak vanuit twee kanten komt.

Vanaf moment één was ik serieus met hem over wat ik voor hem voelde. Ik werd niet verliefd op hem door zijn uiterlijk, maar op hoe hij mij liet voelen. Nu achteraf blijkt dat vooral mijn traumatische, innerlijke kind hard viel voor hem. Hij gaf mij iets wat nog nooit iemand mij had kunnen geven. Fysieke aanraking, een knuffel, een kus, een hand. Iets waar ik jaren naar verlangde, maar nooit had gekregen op de manier hoe hij het aan mij gaf. Vol warmte en liefde. Vanaf onze eerst ontmoeting heb ik gezien wat voor groot hart hij heeft. Het was zijn goede, warme hart dat mijn hart liet ontdooien. Ik was er altijd van overtuigd dat ik hem ook een veilige, warme, comfortabele plek in mijn hart bood. Echter wilde hij toentertijd nog niet zien wat ik hem zo graag wilde geven. Wat ik waard ben. Hij kon het niet zien, hij kon het niet geloven. Hij zag in mij iets tijdelijks, iets onzekers. Hij vond zichzelf niet genoeg waard om samen met mij te zijn, dus deed hij allerlei dingen om onze relatie te saboteren. En het lukte hem meerdere keren om het te laten exploderen.

In plaats van de gebeurtenissen op mijzelf te betrekken, ben ik gaan luisteren naar zijn verhalen. Naar zijn traumatische, innerlijke kind, zijn moeilijke jeugd, het opgroeien in een derdewereldland. Beetje bij beetje begrijp ik steeds meer hoe het hem heeft gevormd tot wie hij vandaag de dag is. Begrijp ik beter alle emoties die hij voelt. Begrijp mij niet verkeerd, de dingen die hij heeft gedaan keur ik zeker niet goed, maar nu ik hem beter begrijp kan ik het makkelijker een plekje geven. What happened in the past, stays in the past. Mijn gevoel zegt nog altijd dat hij geen slecht persoon is, maar dat hij alleen de verkeerde keuzes maakte. En maken we die niet allemaal wel eens in het leven.

We zijn dan ook nog steeds samen. We hebben samen twee prachtige dochtertjes. Ik durf wel te zeggen dat als onze meisjes er niet waren geweest, ik niet weet of wij nog wel samen zouden zijn geweest. Wat absoluut niet betekent dat onze meisjes ons bij elkaar houden. Inmiddels weet ik wat ik waard ben en is het ‘take it or leave it’. Deze uitspraak blies lucht in onze relatie. Inmiddels weet ook hij dat als hij zou vertrekken dat zijn verlies is, niet dat van mij. Hoeveel ik ook van hem hou. Zelfs met al die andere om hem heen, koos hij nog altijd voor mij. Voor mij en ons mooie gezinnetje wat wij samen hebben gecreëerd.

Na alles wat we samen hebben meegemaakt, leren we elkaar nu pas echt kennen. Beetje bij beetje halen we onze rugzakken leeg die we ons hele leven met ons meedroegen. We proberen elkaars ongeschreven handleidingen te leren lezen. Mensen zeggen wel eens dat een relatie gemakkelijk en vanzelf zou moeten gaan, anders ben je niet met de juiste persoon. Vandaar dat er tegenwoordig op iedere hoek van de straat wel een gescheiden gezin woont. Eerlijk gezegd ben ik het daar niet helemaal mee eens. Ik denk dat het belangrijk en hoognodig is om aan een relatie te werken, om samen door diepe dalen te gaan om vervolgens nog sterker samen op de top van de berg uit te komen. Is het makkelijk, zeker niet, maar een betere investering dan elke keer weer opnieuw iemand anders ongeschreven handleiding proberen te lezen.

Kijk naar ons, we zijn er nog. Samen. Hand in hand. Onze liefde sterker dan ooit! Ik hou van deze man, meer dan ik ooit zou kunnen uitdrukken in woorden. Het is dat immens sterke gevoel uit het diepst van mijn hart. Het is dat wederzijdse gevoel, de liefde, die ons altijd zal verbinden.

Nu hoor ik jullie denken. Hoe kun je zo iemand ooit nog vertrouwen? Hoe kun je zo iemand vergeven? Hoe weet je zeker dat het niet weer gebeurd? Het antwoord daarop is simpel. Ik heb geen zekerheid, hij voelt af en toe ook als een tikkende tijdbom. Het belangrijkste verschil is dat ik hier nu op ben voorbereid. Dat ik hem beter begrijp als het weer zou gebeuren. Dat het mijn gevoel van eigenwaarde niet meer kan aantasten en dat het mij niet meer kan breken. Het belangrijkste is om open te blijven communiceren over onze gedachtes en gevoelens. Want als het alleen een sex thing is, dan zijn er zoveel manieren mogelijk die ons een oplossing kunnen bieden. Mijn kijk hierop wil ik heel graag in de aankomende weken met jullie delen.

PS. Blogs over mijn relatie worden altijd met toestemming van mijn partner gepubliceerd.