Zoals je aan de titel al kunt aflezen ga ik jullie vandaag een stukje delen over mijn ultimate love story. Nou ja, over mijn liefdesverhaal die minder perfect is dan dat de meeste mensen weten. Het klinkt natuurlijk ook ontzettend romantisch en cliché als ik je vertel dat ik Michel heb ontmoet tijdens mijn reis in Cuba en dat ik verliefd werd op mijn salsaleraar. Toch wil ik jullie graag wat meer vertellen over onze ontmoeting, ons liefdesverhaal en hoe wij samen zo ver gekomen zijn.
Als je mij al een tijdje volgt dan weet je dat ik in 2019 het vliegtuig ingestapt ben om voor onbepaalde tijd te gaan reizen. Weg van het leventje dat ik had in Nederland, opzoek naar avontuur, opzoek naar datgene wat ik zo miste. Liefde, een gevoel van geluk! Na enkele maanden door Mexico te hebben getrokken, koos ik ervoor om naar Cuba te reizen. Cuba stond hoog op mijn verlanglijstje. Het land van het salsa dansen en de mooie mannen. Ik wist al dat ik volledig voor de charmes van latino’s viel, maar ik had nooit verwacht dat ik zo hard voor een Cubaan zou vallen dat het later pijn deed.
Na enkele moeilijke, eerste dagen in Havana te hebben doorgebracht, reisde ik door naar Viñales, een toeristisch dorpje gelegen in een prachtige, groene vallei. Het eerste wat ik deed bij aankomst van mijn verblijfplaats was een salsa les boeken. Daar was ik in Havana nog niet aan toegekomen en dat was wél een van de grootste redenen dat ik naar Cuba reisde. Die zelfde dag nog had ik mijn eerste salsa les en daar zat Michel, op een bankje in het danszaaltje te wachten.
Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag was ‘Gelukkig, hij is niet mijn type!’, met dat petje op, gouden piercing in zijn oor en een flinke tattoo op zijn arm. Ik was dan ook verbaasd hoe open, aardig en gastvrij hij was. Hoe gemakkelijk hij mij gerust stelde tijdens de les en hoe lief hij mij telkens een high five gaf als het dansen goed ging. Na de les nodigde hij me uit om mee te gaan naar Casa de la Musica, waar het elke avond feest was en volop salsa werd gedanst. Daar zei ik geen nee tegen en die zelfde avond ontmoette ik hem weer aan de bar. Na een fantastische show en een biertje, waarna ik al mijn moed had verzameld, gingen ook wij samen de dansvloer op. Eenmaal op de dansvloer, danste we heel de avond lang. Eerst salsa, daarna ging het over naar iets intiemers. Op dat moment stond voor mij de tijd even stil. Alles om mij heen verdween. Het enige wat ik voelde waren zijn handen in de mijne, zijn aanwezigheid. Het enige wat ik zag, waren zijn glinsterende ogen en zijn stralende lach, die af en toe tevoorschijn kwam. Ik voelde mij voor het eerst in mijn leven zo intens gelukkig.
Meteen die eerste nacht belandde we bij elkaar in bed. Michel liet mij bijzonder voelen, hij gaf mij het gevoel dat hij mij écht zag. Hij sloot mij in zijn armen om zo ’s ochtends vroeg samen wakker te worden. Die ochtend maakte ik mijn ‘walk of shame’ naar mijn eigen verblijfplaats, maar het kon mij niets schelen want Michel hield de gehele wandeling mijn hand vast. Na die nacht, brachten we vele momenten samen door. Hij gaf mij salsa lessen. We ontbeten samen, gingen zwemmen, uiteten en dansten elke avond in Casa de la Musica. Mijn eerste vijf dagen in Viñales waren onvergetelijk!
De dagen dat we samen waren, genoot ik enorm. Ondanks dat ik merkte dat hij met meerdere meisjes aan het appen was. Na vijf dagen vervolgde ik mijn reis door Cuba. Aangekomen op mijn volgende bestemming wilde ik hem laten weten dat alles goed met me ging en natuurlijk was ik ook heel erg geïnteresseerd hoe het met hem ging. Echter was hij opeens van de radar verdwenen en had hij mij geblokkeerd.
In Trinidad, een stadje 500km van zijn woonplaats vandaan, kwam ik hem uit het niets tegen. Ik wist dat hij een paar daagjes zou gaan rondtrekken met zijn vrienden uit Barcelona, dat had hij mij eerder verteld, maar zijn vrienden waren nergens te bekennen. Ik kwam hem tegen samen met een van de meisjes waarmee hij appte. Het was een pijnlijke confrontatie waarbij hij nerveus reageerde. Hij deed alsof hij mij niet kende en vertrok snel. Op dat moment brak mij hart en werd ik overspoeld door emoties. Het was duidelijk dat die vijf dagen veel betekende voor mij. Hoe kon het zo zijn dat wat wij samen hadden niets betekende voor hem.
Na anderhalve week rondtrekken, besloot ik om mijn laatste week in Cuba door te brengen in Viñales. Ik was het rondtrekken moe en Viñales was de enige plek waar ik mij thuis voelde en genoot van het salsa dansen. Daarnaast hoopte ik diep van binnen dat ik Michel nog eens zou zien. Ik moest weten wat er was gebeurd tussen ons, wat het betekende. Anders kon ik het niet accepteren en loslaten. Aangekomen in Viñales nam hij contact met mij op en legde uit wat er was gebeurd. Na een goed gesprek gingen we nog even een drankje drinken met een prachtig uitzicht op de bergen. We kletste, lachte en zaten samen in stilte te genieten. Toen vroeg Michel opeens of ik graag naar een plek zou willen gaan waar de tijd voor heel even stil zou staan. Waar het uitzicht zo adembenemend is, dat alles om je heen even verdwijnt. Een magische plek in de bergen, met de mooiste zonsopgang.
Het waren mijn laatste dagen in Cuba en ik dacht waarom ook niet? Hij had mij nieuwsgierig gemaakt en ik was wel in voor een nieuw avontuur. Midden in de nacht beklommen we samen de berg, om daar met ons wijntje en wat koekjes te genieten van een wonderbaarlijke hemel vol met heldere sterren. Nog nooit in mijn leven zag ik zoveel vallende sterren. Na enkele uren te hebben geslapen, werden we voor zonsopgang wakker om te genieten van het waanzinnige uitzicht. Hij had niet overdreven, het was een fantastisch mooie, magische plek.
Na ons avontuur was onze allerlaatste avond samen aangebroken. We brachten onze laatste avond dansend in Casa de la Musica door. Later die avond, toen ik warm in zijn armen lag, fluisterde ik in zijn oor “Ik hou van jou”. Hij reageerde niet, deed alsof hij sliep. Zelf was ik ook verbaasd dat ik dit na 7 dagen samen met iemand al zei, maar dat was wat ik op dat moment zo sterk voelde. Met een laatste kus namen we afscheid, niet wetend of we elkaar ooit weer zouden zien.
Ik vloog terug naar Cancun om daar mijn verdere reisplannen uit te werken. Als ik iets op deze reis had geleerd, was het wel om naar mijn hart te luisteren en deze te volgen. Daardoor besloot ik om na vier dagen terug te keren naar Cuba in plaats van door te reizen naar Guatemala. Ik vond het fijn in Viñales, ik vond het fijn met Michel. Ik voelde er mij zo thuis, dat ik er graag meer tijd wilde besteden. Michel stond op het vliegveld op mij te wachten. De opeenvolgende maand spendeerde we onze dagen met dansen, etentjes en elkaar beter leren kennen. Ondanks een taalbarrière konden we goed met elkaar praten over zowel luchtige als serieuze onderwerpen.
Na een week werd ik al aan zijn moeder en oma voorgesteld en niet veel later voelde ik mij er kind aan huis. Ze waren zo open, warmhartig en gastvrij. We aten heerlijke Cubaans maaltijden en keken gezellig met de hele buurt dé Cubaanse soapserie. Ik werd niet alleen verliefd op Michel, ik werd ook verliefd op de cultuur, op het prachtige land, op de mensen, op zijn familie. Ze kregen allemaal een speciaal plekje in mijn hart. Ik genoot van elke seconde, want ik wist dat dit niet voor altijd zou zijn. Michel was druk bezig met het verkrijgen van zijn visum, want hij had plannen om naar Barcelona te gaan om daar te studeren.
Zijn visumproces was bijna rond en dat gaf mij het gevoel dat ik moest gaan. Dat was ook het moment dat ik besefte dat ik niet meer verder wilde reizen. Ik was reis moe en het voelde niet goed om verder te reizen door Latijns-Amerika wetende dat Michel in Europa zou zijn. Zo dicht bij mijn thuisbasis in Nederland. Ik besloot dan ook om terug te keren naar Nederland. Voordat ik terug naar huis vloog moest ik één ding zeker weten, wat betekende deze maand samen. Was het zomaar een vakantieliefde of was het meer, dus besloot ik het bij ons afscheid aan hem te vragen. Zijn antwoord: “Het maakt niet uit waar op de wereld jij bent, jij bent altijd mijn vriendinnetje.”
Met een dikke kus en knuffel nam ik afscheid van hem. Met tranen in mijn ogen zat ik in de taxi, op weg naar het vliegveld. Niet wetende wanneer ik hem weer zou zien, maar een ding wist ik zeker. Als het aan mij lag, zou ik hem terug zien in Barcelona. Eenmaal in het vliegtuig, omringd door klagende Nederlandse toeristen, wilde ik het liefst het vliegtuig uit rennen en blijven. Maar het vliegtuig steeg op en ik vloog terug naar Nederland, niet naar mijn thuis, maar naar mijn ouderlijk huis. Afdalend in Nederland voelde ik aan mijn gehele lijf, Nederland is niet mijn plek, niet het land waar ik thuis hoor en niet waar ik gelukkig zal worden.
Con todo mi corazon 
Plaats een reactie