Nadat wij erachter waren gekomen dat we zwanger waren van ons tweede kindje, zag ik toch wel een beetje op tegen nog een bevalling. Er zat een knoop in mijn maag. Mijn eerste bevalling had toch zo zijn sporen nagelaten. Naast dat mijn tweede zwangerschap fysiek veel zwaarder was, aangezien ik een dochtertje van 1 had rondlopen en we midden in een verhuizing en verbouwing zaten, was het ook mentaal een stukje zwaarder. Deze lasten hebben er uiteindelijk voor gezorgd, dat ons tweede dochtertje is geboren via een spoedkeizersnede.
Naarmate het einde van de zwangerschap naderde keek ik steeds meer op tegen de bevalling. Ik wist dat ik mij erop moest voorbereiden, maar stelde het zo lang mogelijk uit. Echter had ik de laatste dagen mijzelf ervan kunnen overtuigen dat het goed zou komen en vertelde ik ons kleine meisje dat ik er klaar voor was. Dat we dit samen zouden kunnen. Dat ik klaar was om haar veilig en warm in mijn armen te sluiten. Ik sprak mijzelf moed in, maar diep van binnen wist ik al dat mijn lichaam het niet aan zou kunnen. Ik was moe, ik was op, ik was totaal verslagen. De laatste dagen van mijn zwangerschap lag ik alleen maar in de airco op de bank. De hittegolf die zich toen in Spanje bevond, was ook niet echt bevorderlijk voor hoogzwanger vrouwen zoals ik. Ik sliep ontzettend veel. In sommige nachten werd ik wakker met een naar gevoel in mijn buik, alsof de weeën opgang kwamen, echter werd ik elke ochtend weer wakker zonder weeën.
Inmiddels was ik mijn uitgerekende datum al gepasseerd en had ik aan Michel al aangegeven dat ze dit weekend zou komen. Ik voelde aan alles dat ze er klaar voor was en graag wilde komen. Op zaterdagochtend belde ik nog even met mijn ouders, die waren natuurlijk benieuwd of er al iets gaande was. Tijdens het telefoongesprek werd ik opeens ontzettend duizelig en ik wist meteen, ik ga flauwvallen. Ik riep Michel om het telefoongesprek en ons dochtertje van mij over te nemen en liep meteen naar de bank, waar ik op neer plofte met mijn ogen dicht. Nadat ik voelde dat ik niet zou wegvallen, vertelde ik Michel hoe ik mij voelde. Er kwam een vlaag van vermoeidheid over mij heen en ik gaf aan dat ik even wilde gaan liggen. Na enkele uren te hebben geslapen werd ik rustig wakker. Normaal gesproken zou mijn meisje mij goedemorgen hebben gewenst door flink te bewegen, maar nu was het stil. Er vond geen beweging plaats in mijn buik. Ik maakte me zorgen en vertelde dit aan Michel. Ook hij probeerde ons meisje te laten bewegen om tegen haar te praten, maar er gebeurde niets. Hij vroeg mij of ik wist wanneer ik haar voor het laatst had gevoeld. Ik wist alleen uit te brengen dat ik haar na het wakker worden niet meer had gevoeld.
Toch wilde ik niet meteen in de stress schieten en naar de dokter racen. Er moesten nog boodschappen gedaan worden, dus ik zei “Kom we gaan boodschappen doen”. Misschien beweegt ze wel weer als ik aan het wandelen ben. Helemaal uitgeput van het boodschappen doen, plofte ik bij thuiskomst op de bank. Ons meisje had nog steeds niets van zich laten horen. Ik had helemaal niets meer gevoeld en dat zat mij niet lekker. Ik lag piekerend op de bank toen Michel aan mij vroeg of ik ons meisje inmiddels al had gevoeld. Ik antwoordde twijfelachtig dat ik haar niet had gevoeld. Ik begon aan mijzelf te twijfelen en was ongerust. Voel ik haar echt niet of gewoon minder vaak en minder goed? Michel las de bezorgdheid van mijn gezicht af en hij besloot om toch even langs de dokter te gaan. Alleen maar om te checken, om er zeker van te zijn dat alles goed is met ons meisje.
Zonder spullen, met alleen onze telefoons en portemonnees, liepen we naar de dokter. Toen we voor de dokterspost stonden, bleek deze dicht te zijn op zaterdag (sommige doktersposten zijn op zaterdagen wel open voor alleen spoedgevallen). Wat nu? Michel bood aan om naar mijn verloskundige praktijk te lopen, maar dat zag ik zelf niet zo zitten. Dat was minstens nog een half uur lopen en we wisten niet of deze wel open zou zijn. Het ziekenhuis was ook nog 25 minuutjes bergopwaarts lopen, maar daarvan wisten we zeker dat ik bij de spoedeisende hulp terecht kon. Dat voelde voor mij als de beste optie, dus waggelde ik met mijn laatste energie naar het ziekenhuis.
Helemaal uitgeput bereikte ik het ziekenhuis. Ik meldde mij bij de balie en niet veel later werd ik in een rolstoel gezet en naar de verloskunde afdeling gereden. Ik herinner mij nog goed dat ik wilde zeggen ‘ik kan nog wel gewoon lopen’, maar ik liet de verpleger mij maar lekker naar de afdeling duwen. Eenmaal aangekomen werd ik meteen naar een kamer begeleid en lag ik binnen no-time aan de monitor. Het eerste wat de verloskundige tegen mij zei was ‘Hier is het hartje van je baby’ en op hetzelfde moment hoorde ik haar hartje kloppen. Mijn eigen hart maakte een sprongetje van geluk. Wat een opluchting!
Toch lieten ze mij nog een gehele tijd aan de monitor liggen. De hartslag van ons dochtertje was aan de hoge kant. Na een tijdje werd er nog een echo gemaakt, maar daarop viel niets bijzonders te zien, behalve dat ik veel vruchtwater had. Dat was in het laatste trimester al bekend geworden en daarvoor was geen specifiek oorzaak gevonden. Na de echo werd ik opnieuw aan de monitor gelegd om de hartslag van ons meisje nogmaals te checken. Deze moest wel eerst zakken, voordat ze mij weer naar huis zouden sturen. Daar lag ik dan, aan de apparatuur in een klein, donker hok, zonder ramen. Michel zat samen met onze oudste dochter op schoot op een stoel aan het bed einde. Ons meisje had geen idee wat er speelde, wilde vooral graag spelen, rondrennen en alles aanraken. Michel schoof haar dan ook maar een filmpje toe, zodat ze even rustig bij hem zou blijven zitten. Ik zag aan Michel’s gezicht dat hij gespannen was. Ik daarentegen voelde mij een stuk relaxter. Ik vertelde mijzelf dat ik in het ziekenhuis was, dus wat er mij ook te wachten stond, ik was in goede handen. Gedurende de twee uur dat ik aan de monitor lag, bleef de hartslag van ons meisje te hoog en schoot die omlaag telkens als ik een wee had (meer harde buiken, aangezien ik de wee niet voelde). Tot op een gegeven moment de hartslag zo’n laag punt bereikte dat de monitor enorm hard begon te piepen en de gegevens van het beeld verdwenen.
Ik herinner mij nog zo goed die schrik in Michel’s ogen, de paniek die in hem oplaaide. Hij liep vliegensvlug naar de gang om hulp te vragen. De verloskundige kwam kijken en zorgde ervoor dat het apparaat stopte, stelde mij even gerust en verdween weer. Niet veel later kwam er niet een verloskundige de kamer in, maar wel vier stuks personeel. De gynaecoloog kwam ons vertellen dat ons kindje niet langer veilig was in mijn buik en dat het tijd was om de zwangerschap af te breken. Wat betekende dat ons meisje er met spoed uitgehaald moest worden. Met tranen in mijn ogen gaf ik aan dat ik daarmee instemden. Diep van binnen had ik al een lange tijd gevoeld dat dit wel eens zou kunnen gebeuren. Dat mijn lichaam niet in staat was om natuurlijk te bevallen. Dat ik fysiek en mentaal uitgeput was en er de kracht niet meer voor had. Dat ons meisje er eigenlijk al enkele dagen uit probeerde te komen, maar dat het haar alleen simpelweg niet lukte.
Na het verlossende woord ging alles mega snel. Ons meisje was niet langer meer veilig in mijn buik en zij was prioriteit nummer 1 in het ziekenhuis. Er werd ons verteld dat Michel bij de operatie mocht zijn, maar onze oudste dochter natuurlijk niet. Wij begrepen dit volkomen en Michel vroeg meteen of hij onze vrienden mocht bellen om te vragen haar op te komen halen. Nog geen minuut later kwam Michel terug en gaf aan dat onze dochter binnen 10 minuten zou worden opgehaald. Echter gaven de verloskundigen aan dat ze daarop niet konden wachten. Aangezien ik eerst moest en er nog twee vrouwen lagen te wachten. Gelukkig was daar die lieve, meelevende verloskundige Yolanda, ik zal haar naam dan ook nooit vergeten. Ze vertelde mij dat ze de gehele operatie bij mij zou blijven en niet van mijn zijde zou wijken.
Intussen had ik al mijn sieraden afgedaan en had ik zo’n mooi ziekenhuisschortje aan. Voordat ik naar de operatiekamer vertrok, vroeg ik de verloskundige of ik nog wel even afscheid mocht nemen van mijn dochtertje. Met tranen in mijn ogen vertelde ik haar dat alles goed zou komen, dat ze maar heel fijn moest gaan spelen met haar vriendje en dat mama heel veel van haar hield. Ze had geen idee wat er stond te gebeuren en knikte glimlachend ja naar me. Ik gaf haar nog een dikke kus en werd lopend begeleid naar de operatiekamer.
Toen ik op de operatietafel zat werden mij enkele simpele gegevens gevraagd en werd ik geïnformeerd over de werking van de ruggenprik. Er werd gevraagd of ik alles had begrepen, ik knikte ja, zover ik Spaans begreep althans. Daarna werd er mij een document voorgehouden wat ik moest ondertekenen om toestemming te geven op wat er stond te gebeuren. Het document heb ik nooit echt goed gelezen, maar een keuze had ik op dat moment toch niet. De ruggenprik werd toegediend en ik werd op de tafel neergelegd. Er werd van alles om mij heen gedaan, maar ik hield liever mijn ogen dicht. Yolanda probeerde mij te kalmeren, praatte tegen mij en hield de gehele tijd mijn had vast. Het enigste wat ik op dat moment deed, was heel hard huilen en sorry zeggen. Sorry zeggen tegen mijn meisje dat ze op deze onnatuurlijke en roekeloze manier ter wereld moest komen. Toen voelde ik een misselijkmakende druk op mijn buik en een paar seconden later werd ze op mijn borst gelegd. Daar was ze dan, Mila Maria werd op 2 september 2023 geboren. Michel kwam een paar minuten later de operatiekamer binnen, om alsnog mijn hand te kunnen vasthouden terwijl ze alles weer aan het dichtmaken waren.
Ondanks dat er meerdere mensen in de operatiekamer waren en Yolanda niet van mijn zijde week, voelde ik mij bij de geboorte van onze tweede dochter ontzettend alleen. Daarnaast voel ik mij tot op de dag van vandaag nog schuldig over hoe deze bevalling is verlopen. Het doet mij veel pijn te bedenken dat ik tijdens de zwangerschap beter voor mijzelf en voor mijn lichaam had moeten zorgen. Zodat ik wel in staat was geweest om mijn meisje op een natuurlijke manier op de wereld te zetten. Ik heb daar nog elke dag spijt van. Daarentegen ben ik ook elke dag mega dankbaar dat ons meisje veilig en gezond op de wereld is gekomen. Dat Michel mijn gevoelens serieus nam en besloot om samen met mij naar de spoedeisende hulp te gaan. Ik wil niet nadenken over hoe het anders had kunnen aflopen.
Het herstel was zwaar. Emotioneel moet ik ook nog wel het een en ander verwerken, maar wat ben ik trots dat ik al wel kan zeggen: Ik heb het overleefd, I did it! Ik heb twee prachtige meisjes op de wereld gezet.
Con todo mi corazon 
Plaats een reactie