Mijn beide dochtertjes zijn geboren in Spanje. Zoals jullie kunnen zien aan de titel van deze post, heb ik twee heel verschillende bevallingen gehad. Als ik terugdenk aan beide bevallingen, dan schieten de tranen in mijn ogen. Het waren twee heftige gebeurtenissen die mij diep van binnen nog veel pijn doen. Beide waren op hun eigen manier heftig en traumatisch. De emoties die ik toen heb gevoeld moet ik nog een plekje geven en dat begint met het delen van mijn verhaal. Met het erkennen van mijn emoties. Hierbij deel ik uit het diepst van mijn hart mijn ervaring.
Op mijn eerste bevalling was ik goed voorbereid, althans dat dacht ik. Ik had het dikke mama’en boek uitgelezen. Ik had een geboorteplan gemaakt en deze besproken met mijn partner en de verloskundige. Enige nadeel, de verloskundigen in het ziekenhuis wisselde gewoon van dienst. Wat betekende dat ik met de ene verloskundige mijn geboorteplan had besproken en dat een andere verloskundige bij de bevalling was. Er was niemand die mij echt kende, niemand die ik volledig kon vertrouwen. Daarnaast spraken de verloskundigen in het ziekenhuis geen Engels, wat mij niet echt op mijn gemak stelde. Toch wilde ik graag in dit ziekenhuis bevallen aangezien ze een speciale afdeling hadden waar je in huiselijke sferen kon bevallen, zonder medicatie. En het belangrijkste, ze hadden een bevalbad. Ik voelde in de aanloop van de bevalling al dat ik heel graag in bad wilde zitten tijdens de bevalling, daarom koos ik voor het ziekenhuis Can Ruti wat ook nog eens vrij dichtbij huis was.
Eindelijk was het dan zover, ik was inmiddels meer dan 41 weken zwanger. De dag ervoor hadden we nog de hele dag in het ziekenhuis zitten wachten voor een controle. Ik vroeg ons meisje toen nog of ze het eindelijk tijd vond om te komen. Aangezien ik niet nogmaals naar het ziekenhuis wilde om daar weer een hele dag te moeten zitten voor een simpele controle. Nu ik de 41 weken was gepasseerd, moest ik om de dag op controle komen. Er werd mij tijdens de laatste controle gevraagd of ik een datum wilde prikken om ingeleid te worden, maar die wees ik vriendelijk af. Het zou gebeuren wanneer ons meisje er klaar voor was. Ik had diezelfde dag op aanraden van de verloskundige wel frambozenblad thee gekocht om de bevalling aan te wakkeren. Maar nog voordat ik ook maar een kopje van de frambozenblad thee had gedronken, was het dan eindelijk zover.
Midden in de nacht werd ik wakker van de weeën die steeds sterker toenamen. Ik maakte Michel wakker, hij belde het ziekenhuis om te vertellen dat de bevalling was begonnen en een taxi die ons naar het ziekenhuis kon brengen. Daar aangekomen moest ik eerst in een klein kamertje wachten om te kijken of ik ontsluiting had en tegelijkertijd werd er een PCR test bij mij afgenomen (Dit was toentertijd nog verplicht in verband met COVID). Door de dienstwissel van de verloskundigen heb ik de eerste 3 uur in dat kleine, donkere hok zonder ramen doorgebracht. Ik voelde mij claustrofobisch en wist mijzelf geen houding te geven. De weeën werden steeds heftiger dat ik zelfs meerdere keren heb moeten overgeven. Op dat moment zei ik alleen maar tegen Michel “Snij mij maar open en haal dat kind er nu meteen uit”. Ik voelde mij totaal niet op mijn gemak en de ruimte was niet bevorderlijk voor het opvangen van de weeën.
Gelukkig kwam om 9u de verloskundige met het verlossend woord en mocht ik naar de speciale afdeling. Het was Michel die mij door die verschrikkelijke eerste uren begeleidde en mij overtuigde om naar de speciale afdeling te gaan. Hij begeleidde mij naar de speciale afdeling en hielp mij in bad. Toen ik eindelijk in bad zat en het warme water op mijn lichaam voelde, kwam ik in volledige extase. Het warme water hielp mij om de weeën op te vangen. Daarnaast kwamen er bij elke wee die ik voelde oerkreten uit mijn mond. Die oerkreten hielpen mij om de energie en pijn die vrijkwam mijn lichaam uit te laten. Ik had voorafgaand al gelezen over deze methode en diep van binnen wist ik al dat dit mijn manier ging zijn om mijn weeën op te vangen.
Ondanks dat het bevalbad mij veel verlichting gaf, duurde het nog enkele uren voordat ons kleine meisje geboren werd. De laatste uren duurde voor mijn gevoel ontzettend lang. Ik had enorme persdrang, maar doordat ik in bad zat werd mijn ontsluiting niet gecontroleerd. Als ik eraan terugdenk, dan heb ik sterk het gevoel dat ik veel te vroeg ben gaan persen, terwijl ik nog geen volledige ontsluiting had. Ik verloor hierdoor ontzettend veel kracht, nog voor de uitdrijvingsfase daadwerkelijk begonnen was. De verloskundige checkte op geen enkel moment mijn ontsluiting. Ze controleerde alleen de hartslag van ons meisje, om te kijken of ze nog in orde was daarbinnen. Ze gaven weinig instructies, waardoor ik het gevoel had dat ik er helemaal alleen voor stond. Het warme water van het bad was fijn om de weeën mee op te vangen, maar in bad was het totaal niet fijn om de baby er uiteindelijk uit te persen. Het was moeilijk om een juiste houding te vinden en aan te nemen. De ondergrond was glad en ik kon mij nergens aan vasthouden. Toch wilde ik het bad niet meer uit, ik wilde alleen maar NU dat baby’tje uit mijn buik hebben. Met de hulp van Michel en uiteindelijk ook van de twee verloskundige was ze daar dan eindelijk. Ons dochtertje Lea Felicia kwam onder water ter wereld om 15 januari 2022.
Nadat ik haar uit het water had gevist, moest ik zo snel mogelijk het water uit. Michel en de verloskundigen hielpen mij overeind en begeleidde mij naar het bed toe dat in de ruimte stond. Ik en Lea werden bedekt met een deken en ondertussen hielpen de verloskundigen om mijn vruchtzak eruit te krijgen. Toen deze eruit was en Michel in de tussentijd ook de navelstreng had doorgeknipt, werd er naar de schade daar beneden gekeken. En die was er wel degelijk! Er werd mij verteld dat het allemaal wel mee viel, maar dat het gewoon op een moeilijk bereikbare plek zat en dus moeilijker te hechten was. Meer werd er mij niet verteld. Ik kon aan Michel zien, die met tranen in zijn ogen stond en niet durfde te kijken, dat het allemaal niet zo meeviel als dat de verloskundige vertelde. Dit kwam mede doordat de verloskundige niet bezat over de juiste materialen om mij daar op bed te hechten.
Het doet mij nog steeds ontzettend veel verdriet te bedenken dat ik daar hartstikke koud en helemaal nat lag met Lea op mijn borst. Dat ik daar mega pijn lag te leiden terwijl ze meerdere keren probeerde de schade te hechten. Ik word er nog misselijk van. Denkende aan hoe ze toen niets met mij communiceerde, ik en Lea gewoon totaal werden genegeerd en ik niet werd gerustgesteld dat het zou goedkomen. Ik was op dat moment ontzettend bang en kon alleen maar huilen. Na meerdere malen proberen besloten ze om mij over te plaatsen op een ziekenhuisbed, waardoor ik mijn benen in beensteunen kon laten rusten. Zo had de verloskundige beter zicht op de schade en lukte het haar eindelijk om de schade te hechten. Ze zijn meer dan 2 uur bezig geweest met het hechten. Nadat alles was gehecht konden we onze families eindelijk even op de hoogte stellen dat ons meisje was geboren. Ik werd daarna naar een ziekenhuiskamer verplaatst om daar een nachtje bij te komen van de bevalling. Toen konden we eindelijk ons meisje eens goed bekijken en kon ook papa haar in zijn armen sluiten.
Over het algemeen kijk ik redelijk positief terug op mijn eerste bevalling, al ben ik wel van mening dat sommige dingen echt anders hadden gekund en gemoeten. De begeleiding van de verloskundigen tijdens de bevalling en de communicatie naar mij toe na de bevalling hadden beter gemoeten. Op bepaalde momenten zijn er verkeerde beslissingen gemaakt, waardoor ik mij ontzettend angstig heb gevoeld. Hierdoor heb ik nare gevoelens overgehouden aan mijn eerste bevalling en deze heb ik nooit kunnen verwerken. Hierdoor was het voor mij mentaal zwaar om mij voor te bereiden op de bevalling van ons tweede kindje. Hoe mijn tweede bevalling verliep, vertel ik jullie volgende week. Wil je het niet missen, hou dan even mijn website of Instagram contodomicorazón_nl in de gaten!
Con todo mi corazon 
Plaats een reactie