De Gender reveal party: Het is een meisje! Wacht wat, een meisje?!

Inmiddels wist ik hoe ik mijn zwangerschap moest doorlopen en wat mij te wachten stond. Nu was het tijd om lekker achterover te leunen en te genieten van die groeiende buik. Om het gewoon allemaal over mij heen te laten komen. Toch was er een ding wat ik heel graag wilde weten en dat was het geslacht van ons kindje. Wij wilde heel graag de zo beroemde gender reveal party houden. Ik overstroomde van ideeën, dus die gender reveal party zou er komen. Die verliep alleen anders dan verwacht.

Toen ik Michel leerde kennen in Cuba, hadden we het wel eens over kinderen. We grapte dan over ons dochtertje die ik graag Felicia Maria zou willen noemen. Felicia vernoemt naar zijn oma, ik was meteen verliefd op die naam toen ik hem voor het eerst hoorde, en Maria vernoemt naar mijn oma. Het voelde voor mij als de perfecte combinatie. Toen ik zwanger was voelde ik dan ook dit is onze Felicia Maria, maar dit gevoel veranderde bij de 12 weken echo. Bij het zien van ons kindje, dacht ik meteen dit is géén meisje. Dit is een jongetje. We wilde ook zo graag een jongetje om mee te beginnen, dat leek ons allebei makkelijker qua opvoeding dan een meisje. Nu weet ik dat dit alleen maar vooroordelen waren die we toentertijd in ons hoofd prentte. Met de 12 weken echo was de gedachte ontstaan en ik wist het daarna zeker, wij zouden een jongetje krijgen!

Bij de 20 weken echo kregen wij eindelijk een envelop mee waarin het geslacht zat. Deze gaven we af aan vrienden van ons, zodat zij de gender reveal ballon konden klaarmaken. Ik had er ontzettend veel zin in, om aan iedereen te laten weten dat wij een jongetje zouden krijgen. Half september was het dan eindelijk zo ver, onze gender reveal party die we hielden voor onze vrienden in Parc de la Ciutadella in Barcelona. Mijn zus zou die dag ook aankomen en wilde het feestje niet missen, dus we besloten op haar te wachten voordat we de ballon zouden doorprikken. Na lang wachten was het dan zover, er werd live gevideobeld met onze families in Nederland en Cuba. Er werd afgeteld, maar Michel was zo zenuwachtig dat hij te vroeg in de ballon prikte. BOEM! De ballon en de confetti kanonnen klapte en de roze glitters vlogen door de lucht. Una niña! Een meisje, is het enige wat ik hoorde. Wat een meisje?! Dat kan niet, dat kan niet kloppen, was het enige wat ik dacht.

Na het feestje, op weg naar huis kon ik niets uitbrengen. Michel vroeg mij of ik oké was, ik antwoordde niet en probeerde mijn tranen in bedwang te houden. Thuis aangekomen ging ik opzoek naar de envelop die ik van de privé gynaecoloog had gekregen waarin ook een briefje zat met het geslacht erop. Ik liep naar de badkamer, opende hem en barste toen in tranen uit. Michel stond aan de andere kant van de deur en vroeg nogmaals of ik oké was. Ik zei dat ik mij niet goed voelde en ging direct naar bed. De dag erna was ik nog steeds ontzettend verdrietig en teleurgesteld. Hoe kon ik mij zo vergist hebben, hoe kon mijn gevoel mij zo in de steek gelaten hebben. Het klopte niet, het kindje dat ik droeg was een jongetje. Dat wist ik gewoon. Nu jaren later weet ik dat mijn gevoel mij nooit in de steek heeft gelaten. Ik had het aan de kant geschoven. Mijn gedachte had het overgenomen, het gewonnen van mijn gevoel. Daarnaast was ik toen gewoon ontzettend bang dat een meisje te veel op mij zou gaan lijken. En dat wilde ik niet. Ik wilde echt niet dat mijn meisje op mij zou gaan lijken, want ik was een verschrikkelijk kind. Ik was te gecompliceerd, te moeilijk, niet te begrijpen. En als ik mijzelf al niet begrijp, hoe moet ik dan ooit het meisje wat zoveel op mij gaat lijken kunnen begrijpen. Ik zat met mijn handen in het haar en was extreem verdrietig.

Het heeft wel een week geduurd voordat ik het eindelijk had geaccepteerd dat ik een meisje droeg in mijn buik. Gelukkig was Michel heel meelevend en sprak hij mij toe dat hij onwijs blij was dat hij een meisje kreeg. Hij vertelde hoe fantastisch hij het zou vinden als ons meisje op mij ging lijken. Liever op mij dan op hem. Dat ik ontzettend trots zou mogen zijn als ze op mij ging lijken. Hij probeerde mij gerust te stellen en zei dat ik mij vooral niet te veel zorgen moest maken. Wij zouden een prachtig meisje krijgen en daar gaan we met ons hele hart en alle liefde die we hebben voor zorgen. Wat hij zei raakte me en ik wist dat hij gelijk had!

Nog voor ik zwanger bleek te zijn van ons tweede kindje wist ik al, ik ga Michel nooit een jongetje geven. Mocht ik ooit nog zwanger worden, dan krijgen wij nog een meisje. Dit gaf ik toentertijd ook al aan bij Michel, maar die moest er toen nog niets van weten. Toen bleek dat ik zwanger was van ons tweede kindje, hoefde ik niet weer een gender reveal party. De eerste keer was mij niet zo bevallen. Michel vond het echter wel leuk om het geslacht weer op een verrassende manier bekend te maken. Ik wilde graag gewoon bevestiging dat mijn gevoel klopte. Toen wij bij de 20 weken echo de envelop meekregen heb ik hem meteen open gemaakt. Ik heb een ballon gekocht met de juiste kleur confetti en die heb ik toen door Michel laten kapot prikken. Wij hadden dit natuurlijk wel even gefilmd zodat wij de video naar onze families en vrienden konden sturen. Wat bleek, mijn gevoel klopte. Mijn gevoel klopte altijd al, zelfs voor de verwekking. Deze keer liet ik mij niet afleiden, liet ik mijn gedachtes niet winnen van wat mijn hart mij ingaf. Ons tweede kindje werd ook een meisje. Wat kon ik toen gelukkig en tevreden zeggen dat ik ontzettend blij was met nog een meisje. Na de eerste gender reveal party was de grote vraag. Hoe gaan we ons kleine meisje noemen? Gaan we ons kleine meisje echt Felicia Maria noemen, zoals we altijd grapte. De naam die ik zo in mijn hart koesterde. Of besloten we toch om voor een andere naam te gaan. Hoe wij uiteindelijk op de namen van onze meiden zijn gekomen, daar vertel ik jullie graag meer over in een volgende blog. Eerst ga ik jullie meenemen in hoe mijn beide meisjes geboren werden in het buitenland en hoe ik dat ervaarde.