Feliz Navidad, próspero año y felicidad

Vandaag is het eerste kerstdag, de dag waarop Jezus Christus werd geboren. Iets wat menig mens viert. Althans kerstmis wordt door vele gevierd. Ik denk dat de meeste mensen onwetend zijn over de daadwerkelijke geschiedenis die erbij hoort. Om eerlijk te zijn, ik moest het ook even opzoeken. Voordat ik jullie meer vertel over de afgelopen jaren en wat ik allemaal heb meegemaakt, schrijf ik eerst een mooie post over kerstmis. Want vandaag is het kerst!

Ik moet je eerlijk zeggen, ik ben totaal geen fan van de kerstperiode. Voor zover ik mij kan herinneren ben ik dat ook nooit echt geweest. Het wordt vaak ook wel het lichtpuntje in deze donkere dagen genoemd, al voelt het voor mij altijd meer als een enorme last op mijn schouders. Al die familieverplichtingen, al die stress, drukte en al die geforceerde gezelligheid. Op kerstavond verplicht met het gezin gezellig samen eten, kadootjes uitpakken en spelletjes spelen. Dan op eerste kerstdag naar de ene kant van de familie voor een drie gangenmenu en dan de tweede kerstdag naar de andere kant van de familie voor nog meer hapjes en drankjes. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond het altijd heel leuk om met familie samen te zijn en om neven en nichten allemaal weer eens te zien. Alleen de drukte en stress die erbij kwamen kijken overheerste, waardoor kerst voor mij allesbehalve fijn en relaxt voelde.

Sinds ik in Spanje woon en verder van mijn familie vandaan ben, verloopt de kerstperiode anders. Al voelt het soms nog wel hetzelfde. De afgelopen jaren hebben Michel en ik eigenlijk nooit echt kerstmis gevierd, aangezien we beide geen familie om ons heen hebben en een van ons altijd wel moest werken tijdens de feestdagen. Een nadeel aan het werken voor een internationaal bedrijf of als kok. Voor een week of drie hadden we een neppe, minikerstboom staan. En als we dan toch een momentje samen hadden, dan bestelde we vaak wat eten en keken we samen een filmpje. En nee, dat was dan geen kerstfilm. Als het ons uitkwam kochten we een kadootje voor elkaar, maar als dat niet lukte dan was dat ook oké.

Alle kerst gerelateerde dingen deed ik de afgelopen jaren speciaal voor Michel. Ik weet dat Michel vanaf jongs af aan nooit echt kerst heeft gevierd, omdat dit in Cuba over het algemeen niet mogelijk is. Ze hebben in Cuba de middelen er niet voor. Een kerstboom en kadootjes zijn er niet te vinden en het voedsel is beperkt, waardoor het moeilijk is om een kerstdiner op tafel te zetten. Het was dan ook Michel die graag een kerstboom wilde, lampjes wilde ophangen in huis, lekker wilde eten en kadootjes wilde kopen voor elkaar. Het enige wat ik wilde was niets liever dan hem dat kerstgevoel geven wat hij als kind nooit had gehad.

Inmiddels zijn we niet meer met zijn tweeën en wonen we niet meer in een klein appartementje, dus staat er een grote kerstboom met veel lichtjes en kerstballen in het midden van de woonkamer. Hier en daar staat/hangt nog wat kerstversiering en er liggen kadootjes onder de kerstboom. Aan het begin van de maand koop ik chocolade advent kalenders waar wij met zijn allen de gehele december maand heerlijk van smullen. Op kerstavond maakte ik een tapasplankje voor mij en Michel, aangezien Michel eerst nog een koopavond moest werken. Vandaag hadden we een pannenkoeken ontbijt en pakte we samen met de meiden de kadootjes onder de kerstboom uit. Daarna maakte Michel een heerlijke, Cubaanse lunch voor ons. We sloten de dag af met een wandeling over de winterkermis, waar de meiden even konden genieten van alle lichtjes en attracties. Morgen op tweede kerstdag hebben we een kerstontbijt gepland staan met enkele vrienden en hun kinderen.

Zien jullie waar ik op probeer te doelen, ondanks dat we onze families niet om ons heen hebben, komt ineens toch dat gevoel van stress en drukte rondom de kerstperiode weer om de hoek kijken. Nu ik zelf een gezin heb, begrijp ik beter waarom we al deze dingen zo graag willen doen. Je doet het niet voor jezelf, maar vooral voor een ander, voor je gezin. Ik vind het ontzettend leuk en fijn om in deze periode even stil te staan en extra tijd te maken voor wat er echt toe doet in het leven. Ik zou alleen in de toekomst niet de stress en drukte willen ervaren die ik elk jaar weer ervaar. Ik ben dan ook nog heel erg zoekende naar welke kersttradities ik zou willen introduceren binnen ons gezin. Waar draait het nu echt om in deze periode en wat is de pure kerstgedachte die ik mijn kinderen graag zou willen meegeven? Dat zijn niet de chocolade advent kalenders en niet de kadootjes onder de kerstboom. Dat zijn allemaal maar materialistische dingen.

Ik kan mij nog herinneren dat ik enkele jaren geleden geen kadootjes wilde met kerst. Ik had gewoon geen wensen, ik had alles wat ik op dat moment nodig had. Toch kreeg ik op kerstavond kadootjes in mijn handen gedrukt. Ik gaf ze terug en dat werd mij niet echt in dank afgenomen. Ik had dankbaar moeten zijn voor de kadootjes waar ik nooit om had gevraagd. Ik werd totaal niet begrepen. Ik was dankbaar, ik was juist onwijs dankbaar voor alles wat ik op dat moment had.

Dankbaarheid, dat is waar ik mij de aankomende kerst op wil focussen. De pure kerstgedachte. Het dankbaar zijn voor wie je bent, voor wat je hebt en voor al dat wonderlijke om je heen.

Nu ben ik heel benieuwd hoe jullie kerst ervaren en welke mooie kersttradities jullie met je gezin, familie of vrienden elk jaar weer doen? Heb je tips voor mooie, waardevolle kersttradities, laat het mij dan weten in de reacties.