Terug van weggeweest

Het is heel lang stil geweest hier, maar ik ben weer terug! Vergis je niet, ik ben niet terug in Nederland. Ik woon vandaag alweer precies 5 jaar in Barcelona. 5 jaar! Ik kan het soms nog steeds niet geloven. Elke keer als ik het aan iemand vertel, dan klinkt het als een enorm lange tijd. Dat is het ook, maar het is voorbij gevlogen. Er is veel gebeurd in die afgelopen tijd en daar wil ik jullie graag meer over vertellen via mijn vernieuwde blog.

Voorheen noemde ik mijn blog ‘Alleen op de wereld’, maar inmiddels zijn de naam en het logo veranderd naar ‘Con todo mi corazón’, omdat ik niet meer alleen ben. Degene die mij een beetje kennen, weten dat ik samenwoon met mijn vriend Michel en dat wij twee dochtertjes hebben, genaamd Lea Felicia & Mila Maria. Al voel ik mij af en toe nog wel alleen, de naam voelde niet meer passend voor mij. Vandaar de verandering naar ‘Con todo mi corazón’ en nu hoor ik jullie denken, wat betekent dit dan? Zoals je natuurlijk al had verwacht is het Spaans en betekent het ‘Met heel mijn hart’. Ik heb hiervoor gekozen omdat ik al deze blogs vanuit het diepste van mijn hart schrijf. Op deze plek ga ik open en in alle eerlijkheid mijn verhaal, mijn ervaringen en mijn gedachtegang met je delen.

Vanaf vandaag zal ik elke twee weken een nieuwe blog posten over uiteenlopende onderwerpen. Over wonen in het buitenland, over relatie(problemen), over het jonge moederschap en over alles wat ik de afgelopen 5 jaar heb mogen meemaken. The good things, but definitely also the bad ones! In de tijd waarin wij nu leven wordt de realiteit vaak veel mooier gemaakt dan dat deze in werkelijkheid is. Ik wil jullie dan ook een eerlijk inkijkje geven in het echte, dagelijkse leven, want het leven is allesbehalve perfect!

Enkele jaren geleden tijdens mijn reis schreef ik een blog ‘Ik hoef alleen mij te zijn’, je vindt hem terug in het blogoverzicht. Ik dacht toen dat ik alles uitgevogeld had, hoe het leven werkte en hoe ik alleen mijzelf hoefde te zijn. Toch voelde ik mij de afgelopen tijd weer compleet verloren, waardoor ik ontzettend stil ben geweest. Niet alleen op deze blog of op social media, maar ook naar mijn familie, vrienden en omgeving toe. Er zijn mij dingen overkomen die ik met niemand kon delen. Die ik met niemand wilde delen, omdat ik mij schaamde en ik bang was dat mensen mij zouden veroordelen. Bang om afgewezen te worden, bang om niet goed genoeg te zijn. En dit heeft geleid naar waar ik nu ben. In de ziektewet met, voor wat de dokters zeggen, een depressie en angststoornis. Gedeeltelijk klopt dat misschien, maar ik ben er inmiddels ook achter gekomen dat ik thuis zit, omdat ik heel veel onverwerkte emoties/emotionele blokkades heb die ik van kinds af aan al met mij meedraag. En door er nooit met iemand over te praten en het allemaal maar heel ver weg te stoppen, sta ik nu hier. Helemaal leeg, helemaal opgebrand.

Op mijn blog kunnen verhalen voorbijkomen die voor andere misschien moeilijk te begrijpen of schokkend zullen zijn. Ik wil alleen dat je weet dat dit mijn keuzes, mijn gedachtegang en mijn verhaal is. Toch wil ik heel graag mijn verhaal met de buitenwereld delen. Op deze manier kan ik het een plekje geven en hoop ik gelijkgestemden te laten voelen dat ze niet alleen zijn. Laten we samen in die achtbaan gaan zitten, die wij het leven noemen.