O MY…25 en zwanger!

Na mijn laatste blog ‘loving someone’ werd het stil hier. Mijn relatie met de liefde van mijn leven lag in duigen, waardoor ik totaal niet meer wist wat ik moest doen. Verhuist naar het buitenland voor de liefde, wat doe je dan als het niet is wat je had gedacht?

Hoe verdrietig en radeloos ik ook was, een ding wist ik zeker. Teruggaan naar Nederland was géén optie. Ik had net een appartementje voor mijzelf gevonden, een prima baan en een leventje in Barcelona opgebouwd. Mijn ex vriend was degene waarmee ik het meeste tijd besteedde, hij was het middelpunt van mijn leven. Toen wij besloten om onze relatie een break te geven, viel ik dan ook in een zwart gat. Ik moest weer opzoek naar wie ik ben en wat ik nu echt leuk vind. Ik moest opzoek naar dingen die ik kon doen zonder hem.

Ondanks dat ik mij meer op mijzelf focuste door dingen te doen die ik leuk vond, zoals dansles nemen, thuis sporten en afspreken met vriendinnen. Miste ik hem. Ik had niemand in Spanje die mij zo goed kende als hij. Hij was mijn beste vriend met wie ik alles deelde. Hij gaf ook aan hetzelfde voor mij te voelen. Zo kwam hij nog vaak genoeg even langs om samen te lunchen en bracht hij de oppashond als hij zelf eerst nog enkele uren moest werken. Zo bleven wij elkaar zien, bleven wij met elkaar praten en bleven wij elkaar liefhebben. De liefde tussen ons was misschien gedoofd, maar geheel weg was het nooit geweest.

Dat bleek wel toen wij er op 6 mei 2021 achter kwamen dat ik zwanger was. We waren in complete shock, want verwacht en gepland was het niet. Ik kan het mij nog herinneren als de dag van gisteren. Die avond dat hij bleef slapen en naast mij in bed lag. Huilend vertelde ik hem dat ik een heel erg sterk gevoel had dat ik zwanger was. Ik was overtijd en mijn borsten voelde zwaar aan. Hij schrok toen hij het hoorde en zijn eerste antwoord was, ‘maar dat kan helemaal niet!’. Toen ik hem herinnerde aan die ‘ene keer’ drong het pas tot hem door dat er wel een kleine kans aanwezig was. Het zweet brak hem uit en ik zag hem denken, maar tegelijkertijd was hij zo kalm en zei ‘we gaan morgen meteen een test halen’. Zogezegd, zo gedaan.

In de vroege ochtend deed ik de zwangerschapstest. Ik maakte hem wakker, gaf hem de test en zei: ‘Je moet 5 minuten wachten en jij moet kijken. Ik durf niet’. We hoefde uiteindelijk geen 5 minuten te wachten. We pakten nogmaals de bijsluiter erbij om te kijken wat de streepjes betekende, maar het was overduidelijk. Ik was zwanger!

We waren allebei verbijsterd en moest het nieuws even laten bezinken. Ik wilde niets liever dan met hem een kindje. Een paar dagen na onze eerste ontmoeting in Cuba voelde ik al heel sterk dat hij de vader van mijn kinderen zou zijn. Nu was het geen wens of verlangen meer, nu was het de realiteit. Ik had dan ook even wat tijd nodig om dit grote nieuws te verwerken. Hij daarentegen was een stuk sneller omgeschakeld en danste door het huis zingende: “Voy a hacer papá, voy a hacer papá” (vertaald: Ik word vader).

Oké. Volgens die test was ik zwanger, maar wat nu? Met mijn Hollandse nuchterheid zei ik ‘Ik zal een afspraak maken bij de dokter.’ Ik contacteerde mijn doktersassistente en hij hielp mij met het maken van een afspraak bij de gynaecoloog. Tegelijkertijd spookte er zoveel gedachtes door mijn hoofd. Hoe gaan we dit doen? Wil hij dit kindje wel echt samen met mij? Zijn we niet nog te jong? Hoe gaan we dit financieel doen? Blijven we hier wonen of moet ik terug naar Nederland? Wat gaan familie en vrienden hiervan vinden? Diep van binnen voelde ik dat dit kindje er moest komen. Met heel mijn hart voelde ik dat dit kindje hoorde bij ons. Gelukkig voelde hij dat ook. Op dat moment kozen we voor elkaar en voor dat kleine wondertje in mijn buik. Hoe het verder zou gaan verlopen wisten we niet, maar we gingen dit avontuur samen aan.