Wonen in het buitenland

Daar ben ik weer! Inmiddels woon ik alweer een jaar, JA één jaar, in Barcelona. Er is zo ontzettend veel gebeurd dit jaar, daar zou ik een heel boek over kunnen schrijven. Die gaat er vast nog wel ooit komen, maar voor nu gewoon een leuke blog over hoe ik dit jaar heb ervaren.

2020 wat een jaar! Het is voor mij geen gemakkelijk jaar geweest. Ik ben door diepen dalen gegaan en de lock down die wij hier in Barcelona moesten doorbrengen, was nog niet eens het ergste. Leven in een ander land met een andere taal en een andere cultuur is niet zo gemakkelijk als het lijkt. Voeg daar nog een relatie met een Cubaan aan toe en het plaatje is compleet.

Waarom ik in Barcelona woon? Ik volgde mijn hart en die had iemand hier in Barcelona gestolen. Zonder verwachten, zonder plan ben ik hierheen gegaan. Eén jaar later ben ik nog steeds in Barcelona. Met veel doorzettingsvermogen is het mij dan eindelijk gelukt. De derde keer is scheepsrecht zeggen ze altijd. Ook al blijft het af en toe lastig, want denk maar niet dat ik al vloeiend Spaans spreek. Ik heb soms dus hulp nodig, waardoor ik niet meer de onafhankelijke vrouw kan zijn die ik altijd was. Daarnaast vind ik het nog steeds lastig om te leven met de Europese invloeden, ondanks dat deze minder zijn dan in Nederland. Het gevoel dat er iets van je verwacht wordt is nog steeds groot en dat maakt mij onzeker. Het voelt alsof ik niet mijzelf kan zijn, alsof ik nooit genoeg zal zijn in deze Europese wereld.

Dan lees ik mijn blogs terug van een jaar geleden en dan denk ik, wijsneus! Ik weet heel goed hoe het leven in elkaar zit, alleen wordt dit soms door bepaalde gebeurtenissen weer vergeten. Ik val weer terug in oude gewoontes en maak opnieuw dezelfde fouten. Gelukkig maak ik ook positieve veranderingen door. Zo weet ik dat Nederland niet mijn land is en Barcelona niet mijn stad. Toch ben ik niet weer gevlucht toen het even moeilijk werd. Je kunt niet blijven vluchten als het even tegenzit.

Toch zal ik blijven worstelen met de vraag of ik hier echt gelukkig ben. Ondanks dat ik alles heb wat ieders hart zou begeren, vind ik het moeilijk om gelukkig te zijn. Misschien bestaat het intense geluk dat ik voor ogen heb wel helemaal niet. Voor nu houd ik mij vast aan de wijze woorden van Philip Geubels. ‘Het begint bij dankbaarheid. Als je dankbaar bent voor hetgeen dat je hebt, dan word je vanzelf gelukkig. De sleur is eigenlijk het mooiste wat er bestaat. Je hoeft geen moeite meer te doen. Het is routine. Het is rustgevend’.

Vandaag ben ik dan ook alleen ontzettend dankbaar en trots op wat ik allemaal al heb bereikt, in mijn nog maar 24-jarige leventje. Ik woon al een jaar in Barcelona, ik heb een fulltime job waar ik mijn brood mee verdien en sinds kort heb ik zelfs mijn eerste eigen appartementje. Dit heb ik allemaal helemaal zelf bereikt! Hiervoor wil ik wel mijn ouders ontzettend bedanken. Het maakt niet uit wat voor impulsieve acties of gekke ideeën ik bedenk, zij staan altijd achter de keuzes die ik maak. Ondanks de afstand zijn zij er altijd voor mij.

Ik weet niet of ik over een jaar nog in Barcelona zal zijn. De tijd zal het leren. Wat ik wel weet, is dat ik voor nu probeer te genieten van al het moois dat Barcelona en het leven hier te bieden heeft.