Na nog een bezoekje te hebben gebracht aan het prachtige Isla Holbox, was het dan toch echt tijd om Mexico gedag te zeggen. Op naar Cuba, volgens vele een echt paradijs. Voor mij vooral hét land van de salsa. In mijn eerste blog over Mexico schreef ik dat Mexico een heftig land was, maar het is er niets bij. Cuba is pas een land apart!
Na een sleep-over party op het vliegveld, je moet het als backpacker geprobeerd hebben, was het tijd om naar Cuba te vliegen. Aangekomen op het vliegveld werd ik er meteen uitgepikt voor een extra controle. De douane stelde mij allerlei vragen. Wat ik kwam doen, hoe lang ik bleef en zelfs hoeveel geld ik op zak had. Daarnaast werden mijn tassen nog tweemaal gecontroleerd. Sta je dan helemaal in je eentje met je gebrekkige Spaans te vragen wat er aan de hand is. Routinecontrole zeiden ze, maar ik was wel de enige die deze routine controle moest ondergaan… Nou welkom in Cuba!
Zoals vele van jullie wel weten is Cuba een communistisch land. Als toerist merk je hier niet al te veel van. Doordat ik alleen backpackend door Cuba ging, heb ik wel enkele dingen gezien en meegemaakt die laten zien dat dit een land apart is. Zo werd ik in Havana meteen met mijn neus op de feiten gedrukt dat het niet over de gehele wereld zo gemakkelijk is om aan water te komen. Door het voedsel bevoorradingstekort sta je soms een half uur voor een winkel te wachten om naar binnen te mogen om er daar achter te komen dat er gewoon geen water te koop is. Ook bij de bakker was er niet veel te halen, behalve wat simpele zandkoekjes. Alleen de Cubanen konden met hun afstreepboekje vijf witte broodjes meekrijgen. Het niet overal kunnen verkrijgen van eerste levensbehoeftes is gewoon ondenkbaar in Nederland en het voelt zo benauwend.
Door het bevoorradingstekort is er ook weinig variatie qua eten bij de casas (soort B&B) en in restaurants. Daarnaast is ook het verkrijgen van internet, in Nederland niet meer weg te denken, hier soms erg lastig. Je moet kaartjes kopen waarmee je kan inloggen op het internet dat vaak alleen te vinden is in parkjes. Het kopen van de kaartjes is niet overal mogelijk en het duurt vaak lang voordat je er een hebt. Daarnaast werkt het internet in de parkjes niet optimaal, waardoor ik soms wel een halve dag bezig was met werken wat ik normaal gesproken in één uur zou kunnen doen.
Daarnaast heb je heel veel geduld nodig in Cuba en moet je vooral ook een beetje brutaal zijn. Zo kun je gemakkelijk een paar uur moeten wachten om een bus/treinkaartje te kunnen kopen of voordat je een taxi vindt. Deze zijn niet gewoon, net zoals in Nederland, te bellen. Daarnaast vragen ze voor alles de hoofdprijs als je een toerist bent. Zo vroeg een taxichauffeur aan mij twee keer zoveel als aan de Cubanen waarmee ik de taxi deelden. Zo word je dus continue afgezet als toerist, dus onderhandelmodus AAN in Cuba.
Er heerst hier veel armoede, ook al krijgt de toerist hier niet veel van te zien. Daardoor hebben sommige Cubanen twee gezichten. Ze zijn allemaal erg aardig en mega vriendelijk, maar vaak is het ook omdat ze weten dat je geld hebt. Wat het reizen door Cuba af en toe lastig maakt. Echter zijn ze echt niet allemaal hetzelfde. Ik heb ook echt lieve Cubanen ontmoet die het beste met mij voor hadden.
De Cubaanse cultuur, klinkt niet echt als een paradijselijk Cuba of toch wel…
Con todo mi corazon 
Plaats een reactie