Stress, stress, stress

Ik ben een stresskip ten top! Of ja, was. Op mijn opleiding was ik altijd aan het stressen over opdrachten die af moesten etc. Je kent het wel of misschien ook helemaal niet. Maakt niet uit. Het was zelfs zo erg dat ik geen tijd meer nam om leuke dingen te doen. Achteraf gezien was dit natuurlijk niet zo slim en ben ik misschien wel veel leuke dingen misgelopen. Helaas was de stressfactor bij mij zo aanwezig, dat het moeilijk was deze te negeren.

Na mijn stage in het derde jaar was ik er helemaal klaar mee. Tijdens mijn stageperiode heb ik zoveel stress gehad, uiteindelijk helemaal voor niets. Ik heb mijn stage gewoon afgerond met een dikke 8! De reden dat mijn cijfer zo hoog was, was omdat ik volgens de lerares goed gehandeld had in de situatie waar ik mij in bevond. Zelf was ik het daar niet zo mee eens en toen besefte ik mij dat er echt iets moest gaan gebeuren. Meer dan je best kun je niet doen! Zo heb ik dan ook de rest van mijn studieperiode doorlopen. Wat een opluchting was dat zeg.

Nu heel hard aan het werk bij meerdere bedrijven tegelijk, heel wat uren in de week. Het is veel, eigenlijk te veel, maar voor mijn gevoel ervaar ik het niet als stress. Toch blijf ik stressgevoelig en ligt een burn out op de loer. Gelukkig ken ik mijzelf goed genoeg en ben ik hier dan ook van op de hoogte. Maar wat als je lichaam alarm begint te slaan? Op de een of andere manier ben ik de afgelopen maanden kilo’s kwijt geraakt terwijl ik mega ongezond eet. Daarnaast ben ik ook nog eens in een korte periode meerdere keren ziek geweest. Ik ben vaak misselijk als ik op het werk zit en mijn hart doet ‘zeer’. Is dit het teken dat, ondanks dat ik het niet zo voel, ik toch wel degelijk stress ervaar? Mijn lichaam is op! De uren dat ik ‘vrij’ ben, heb ik bijna geen puf meer om nog iets te ondernemen en lig ik graag in bed.

Wat doe je dan? Volgens je hersenen ervaar je geen stress, maar je lichaam vertelt je wat anders. Hoe verhelp ik het? Roken? Een tijdje geleden heb ik gedroomd dat ik een sigaret aan het roken was en daar werd ik zo rustig van! Ik heb in het echt nog nooit een sigaret gerookt, maar toch voelde het in mijn droom zo goed om te doen. Maar ik weet hoe slecht het voor je is en daarnaast is het mijn opa’s dood geworden. Hoe eigenwijs hij ook was, hij bleef maar roken ook al werd dit hem sterk afgeraden door zijn ziekte. Hij is uiteindelijk gestorven aan longkanker mede veroorzaakt door het roken. Voor mij de reden om nooit te gaan roken en het ook niet een keer te proberen.

Ondanks dat kan ik mij wel heel goed voorstellen dat veel mensen roken. Ooit begonnen omdat ze stress ervaarden en deze even wilden ontglippen. Het enige is dat je stress niet weghaalt door te gaan roken. De stress wordt alleen weggehaald voor die paar minuten dat je al die chemische, mega gevaarlijke stofjes inhaleert. Daarna komt de stress weer gewoon terug. Geen optie dus. Wat dan wel? Stoppen met het werk dat ik aan het doen ben?