Een aantal jaar geleden riep ik altijd ‘ik ben voor mijn 21ste echt wel het huis uit!’. Met voor mijn 21ste bedoelde ik natuurlijk wel op kamers gaan in een studentenhuis. Nu bijna 23 woon ik nog steeds bij mijn ouders. Ik ben nu student af en het wordt tijd om het huis uit te gaan, maar niet meer op kamers. Daar zit ik niet meer op te wachten. Ik wil iets voor mezelf. Het hoeft niet groot en mooi te zijn, als ik er maar mijn eigen stekkie van kan maken.
Nu ben ik vanaf mijn 12e al bezig met sparen voor mijn auto, huis (toen nog met zwembad) en kinderen. Ik was nog maar 12 en toch al zo bezig met mijn toekomst. De jaren die volgende heb ik veel dingen gelaten om maar geld te besparen. Ik wist eerst niet eens hoe ik geld uit moest geven. Tot mijn ouders zeiden dat ik soms ook wel wat geld mocht uitgeven. Uiteindelijk vond ik daar mijn weg in, maar toch bleef dat geld sparen, geld sparen, geld sparen in mijn achterhoofd hangen.
Als ik nu naar mijn spaarrekening kijk, dan is deze aardig gevuld voor iemand van bijna 23. Op het moment heb ik een fulltime baan (40u) en daarnaast werk ik als bijbaantje nog 2 avonden in de week en een aantal uurtjes vanuit huis. Opgeteld werk ik 60 tot 65 uur per week, genoeg te werken dus! Dan heb je aan het eind van de maand ook een net salaris zou je denken, maar dat valt toch tegen. Ik mag niet klagen, maar voor iemand die net een HBO-diploma in de pocket heeft, had ik wel wat meer verwacht.
De drang om het huis uit te gaan en iets voor mijzelf te creëren is bij mij heel groot. Al een hele tijd en nu, student af, dacht ik dit is het moment om ook echt het huis uit te gaan. Ik heb daarom maar even gecheckt wat voor hypotheek ik zou kunnen krijgen. Eerst alleen gekeken wat ik zou kunnen krijgen met mijn fulltime baan, wat de meeste mensen hebben, kon krijgen. Nou ik kan je vertellen het was niet veel, nog geen 80.000 euro. Daar kun je nog maar net een garagebox van kopen. Daarna gekeken wat ik met mijn bijbaantjes erbij opgeteld zou kunnen krijgen. Ik zou, als ik 60 uur per week blijf werken, iets meer dan 150.000 euro kunnen krijgen.
150.000 euro hoor ik je denken, dat is toch een prima hypotheek voor een single. Dat is misschien ook wel, maar ook met dit bedrag kun je nog geen huis kopen in welk klein dorp dan ook. Zelfs met het bijleggen van mijn spaargeld kan ik met geen mogelijkheid een huis kopen.
Pap zegt; ‘Dan zoek je toch een flip (leuke vent). Samen kun je dan wel een huis kopen.’ Dat klopt pap, maar dan moet ik nu per direct een leuke vent ergens vandaan toveren, omdat ik graag op mijzelf wil wonen. Dat is toch bizar! Natuurlijk loop ik graag een leuke vent tegen het lijf in de supermarkt, maar het moet geen moetje zijn. Ik ben iemand die altijd graag haar eigen boontjes wil doppen, maar met deze huizenmarkt is dat gewoon onmogelijk.
Mijn vriendinnen; ‘Het is toch niet zo erg om nog een paar jaar bij je ouders te blijven wonen? Ik heb het nog goed bij mijn ouders.’ Ik heb het ook goed bij mijn ouders, begrijp mij niet verkeerd, maar ik wil mijn eigen toekomst op gaan bouwen. Ik wil dat mijn ouders daar een deel van uit maken, maar ik wil gewoon een stekkie voor mijzelf. En ik heb het even uitgerekend, ook over een paar jaar gaat het mij alleen niet lukken om een huis te kopen.
Al zo jong bezig met de toekomst en dan nog je toekomstdroom niet waar kunnen maken, dat doet zeer! Helaas heb je je toekomst niet altijd in de hand, wat heel vervelend is voor iemand die heel graag altijd de touwtjes in handen heeft. Wat doe je dan, als je toekomst (nu het heden), niet is zoals je had verwacht? Je plannen helemaal omgooien en je hart volgen?
Con todo mi corazon 
Plaats een reactie