Een winterdipje of toch iets meer dan dat?

Een winterdip, zolang als ik het mij kan heugen heb ik er al last van. Een winterdip Danique, jij? Ja en het is niet zo maar een winterdip eerder een winterdepressie. Ook al geef ik dat niet graag toe. Een ‘depressie’ klinkt zo heftig. Dat is het bij de afgelopen paar maanden misschien ook wel geweest, maar het klinkt zo dramatisch. Heel veel mensen zouden niet zeggen dat ik in de donkere periode last heb van een winterdepressie. Ik heb mijzelf al vroeg aangeleerd om mijn winterdip te verbergen achter dat mooie masker van mij. Ik was misschien wel wat chagrijniger en negatiever dan normaal, maar veel mensen hadden niet door dat het meer was dan dat.

Tegenwoordig kan ik er iets beter over praten en vertel ik iemand ook dat ik last heb van een winterdip. Ik wil absoluut geen medelijden, want ik ben totaal niet zielig. Ik wil gewoon dat mensen weten waarom ik soms niet zo aardig ben vergeleken met hoe ik in een zonnige periode ben. De mensen die het dichtst bij mij staan, waar ik veel om geef en waar ik van hou stoot ik af. Daar doe ik gemeen tegen, terwijl ik hun steun het hardst nodig heb en ook zeker kan gebruiken. Ik wil ze laten weten wat er in mijn omgaat, ook al is dat zo ontzettend moeilijk. Ik denk over dingen na waar andere mensen niet eens bij stil staan. Ik denk daar dan niet een keer over na maar ik blijf het analyseren, overdenken, analyseren en ga zo maar door.

Vaak als ik iemand vertel dat ik last hebt van een winterdip dan zeggen ze dingen als ‘gaat wel weer over’ of ‘gewoon een beetje positiviteit en positief denken dan komt het wel goed’. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan en het is niet zo dat ik continue negatief ben. Ik weet alleen even niet meer waarom ik leef en waarom ik op de wereld ben gezet. En misschien nog wel het ergste, ik weet gewoon niet wat ik waard ben. Het klinkt heel stom maar je stampt jezelf zo de grond in terwijl je echt wel beter weet. Je maakt je zelf dingen wijs die helemaal niet waar zijn. Waarom ik dat doe? Dat doet de winterdepressie.

Wat ik nog het ergste vind wat mensen kunnen zeggen als ze weten dat je last hebt van een winterdepressie is ‘Geen gekke dingen in je hoofd halen hè meid’. Alsof ik suïcidaal ben, maar dat ben ik niet. Toch spoken die gekke dingen, die donkere gedachtes, soms wel door mijn hoofd. Ik zou willen dat ik ze niet had, maar soms poppen ze gewoon in een keer op. Hier verschiet ik zelf elke keer weer van. Gelukkig zijn het alleen maar donkere gedachtes. Naast die donkere heb ik ook heel veel lichte gedachtes. En die verschillende tinten grijs die er tussenin zitten natuurlijk ook!

Gelukkig verdwijnt een winterdepressie elke keer weer. Ik weet wanneer het komt en ik weet ongeveer ook weer wanneer het weggaat. Het vervelende is dat deze wel elk jaar terug komt. Afgelopen jaar (2018) was de winterdepressie zo erg dat ik hulp ben gaan zoeken. Had ik dat veel eerder moeten doen? Waarschijnlijk wel. Eigenwijs is ook wijs zal ik maar zeggen. Maar nu was het echt tijd. Ik vind het vervelend om hulp te vragen en te krijgen, want ik wil en ben vanaf kleins af aan al heel zelfstandig. Of ik doe tenminste alsof. Nu weet ik dat je niet altijd alles in je eentje kunt. Hoe graag ik het ook zou willen, soms moet ook ik hulp van een ander aan nemen. Samen sta je sterker toch? Hopelijk kan de psycholoog mij helpen om mijn donkere gedachtes om te zetten in lichte of tenminste in grijze gedachtes.